กราบสวัสดีทุกท่านที่หลวมตัวอ่าน หุหุ กิจกรรมดีๆอย่างนี้ต้องขอบคุณบริษัทร์ทรูเค้าจริงๆ เป็นการเปิดโอกาสที่ดีมากๆ ไงก็ขอบคุณครับและอยากให้มีกิจกรรมเช่นนี้อีกเยอะๆ เอาละประจบสปอนร์เซอร์เยอะแล้ว เข้าเรื่องดีกว่า ความประทับใจเหรอ อืม...มันเยอะอ่ะนะ เล่ากัน 3 ปี ก็คงไม่จบ ฮ่าๆ จริงๆมีเรื่องนึงที่ผมนึกแล้วก็อดอมยิ้มไม่ได้ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปี อะที่บอกเรื่องหนึ่งต้องเป็นคนหนึ่งสิ เธอเป็นรักแรกของผมครับ เอาละก่อนจะออกทะเลยิ่งกว่านี้ เริ่มเรื่องดีกว่า ตอนผมขึ้นมัธยมปลาย(ม.4อ่ะนะ) ใหม่ๆ วันนั้นเป็นวันพุธ ผมต้องไปเรียนสังคม ระหว่างรออาจารย์มาสอน ผมออกมานั่งตรงบันไดข้างตึก คือห้องเรียนอยู่ริมสุดแล้วบันไดขึ้นลงก็เป็นบันไดแคบครับ ประมาณว่าเดินคนเดียวก็เกือบเต็มแล้ว ตึกนั้นตอนนี้ก็โดนทุบไปแย้ว อืออือ เข้าเรื่องๆ ผมกะลังคุยออกรสกะเพื่อนอยู่ มีผู้หญิงเดินลงมา2คน 1ใน2พูดออกมาว่า"ขอทางหน่อยสิ" ผมตกใจลุกขึ้นพร้อมพูดว่า"ขอโทษครับพี่" เพื่อนผมที่คุยด้วยบอก"พี่บ้านม..ึงสิ" ผมก็สวน"งั้นน้อง" เพื่อนผมบอก"จะบ้าเหรอเค้าก็อยู่ม.ปลาย" ผมเลยพูดไม่คิด"งั้นเรียกยายแล้วกัน" เพื่อนเธอหันมามองค้อนผม ส่วนตัวเธออมยิ่มไม่พูดอะไรแล้วเดินจากไป ตอนนั้นผมคิดว่าเธอน่ารัก น่าประทับใจดี จากนั้นผมเจอเธอเวลาเรียนร่วมกัน เจอในโรงอาหาร หรือเดินสวนกันผมจะเรียกเธอว่า ยาย ตลอด ซึ่งผมก็ไม่ได้คุยอะไรมากส่วนมากจะแซวเล่นหรือพูดจาให้เธอหัวเราะมากกว่า ชื่อเธอผมยังไม่รู้เลย เป็นอย่างนี้จนขึ้น ม.5 เปิดเรียนต้องมีการเลือกวิชาเสริม ผมลงศิลปะกับเพื่อนร่วมห้องอีกคน ผมไปเจอเพื่อนร่วนชั้นที่อยู่อีกห้อง อะลืมบอกผมอยู่ห้อง2 สุดแสบ ส่วนเพื่อนร่วมชั้นคนนี้อยู่ห้อง1 เด็กเรียน ผมจะล้อเพื่อนคนนี้ตลอดว่า"แต้วแฟนนัน" เจอหน้ากันก็เรียกมันว่า "นันว่าไง" จริงๆมันชื่อแต้วอ่ะนะ แต่เพื่อนๆบอกว่าเค้าชอบผู้หญิงอยู่1คนชื่อ"นันทพร" เราก็ล้อเค้า ผมเรียนคาบแรกยังไม่มีอะไร ก็เลยคุยเล่นกะเค้า "แต้วทำไมนายชอบนันวะ เค้าดีจริงเหรอ" แต้วเค้าตอบ"อืม สเปคเราเลย เราชอบคนนี้มาก" ผมสวนออกไปตามประสาคนปากพล่อยอ่ะนะ "เมื่อวานเค้าลืมกางเกงในไว้บ้านเราอยู่เลย" เค้าโกรธครับทั่น โกรธจนหน้าแดงเลยละ แต่พวกผมอะหัวเราะกัน นึกอีกที่เราก็โคตรปากเสียเลย คุณว่าปะ พอเค้าทำท่าจะลุกหนี ผมเข้าไปโอบไหล่เค้าแล้วบอก"เอ้ย โทดที่ เราล้อนายเล่นอย่าคิดมาก นันของนายเรายังไม่รู้จักเลย หน้าตาเป็นยังไงก็ไม่เคยเห็น เราพูดเล่นน่าอย่าคิดมาก เอางี่ไหม เราจะช่วยนายกับนันเอง" เจ้าแต้วเค้าสงบลงแล้วบอก"นายจะช่วยเราจริงเหรอ เราชอบเค้าจริงๆนะ"ผมว่า"เราเอาใจช่วยนายน่า นันอะไรของนายเนี่ย เราไม่ยุ่งหรอกไม่ต้องกลัว เราเอาใจช่วยเต็มที่ ช่วยได้เท่าที่ช่วย"แต้วว่า"จริงเหรอ" เค้าเชื่อผมอะ ผมตอบกลับไป"อย่างนันอะเรากระดิกนิ้วก็วิ่งตามแล้ว" คราวนี้เค้าโกรธจนสะบัดแขนผมออกแล้วเดินออกไปจากห้อง พวกผมได้แต่หัวเราะ นึกอีกที่เค้าไม่ต่อยผมก็นับว่าดีแล้ว ปากเรานี้ก็สุดๆ อยู่มาวันหนึ่งพวกเพื่อนในห้องผมนั่งจับกลุ่มคุยกันว่าพวกเรามีใครที่ชอบมั่ง พอวนมาถึงผม ผมบอกไม่มี เื่พื่อนผมอีกคนบอก แล้วคนที่นายเรียกว่ายายละ นายไม่ชอบเค้าเหรอ ตอนแรกอะไม่คิดอะไรจริงๆนะ แค่อยากคุยกะเค้า อยากเจ้าหน้า เห็นเค้ายิ่มให้เรา ตลกเรื่องที่เราเล่าก็เป็นสุข พอเพื่อนผมทัก ผมถึงบางอ้อ เออจริงแฮะสงสัยตรูจะหลงเค้าเข้าแล้ว เพื่อนผมอีกคนไอ้คนที่อยู่ด้วยตอนต้นเรื่องอ่ะนะมันไม่ได้เรียนศิลปะกับผม มันพูดขึ้นว่า"นันทพร นะเหรอ" "เฮ้ย"ผมสะดุ่งพร้อมเผลออุทานออกมาจริงๆ แล้วว่าต่อ "เค้าชื่ออะไรนะ" มันบอก"นันไง นายล้อไอ้แต้วมันนายไม่รู้เหรอ คนที่นายเรียกยายปาวๆ นั้นละ นัน " เอาแล้วไง "นันอะไรของนายเราไม่ยุ่งหรอก" "แค่กระดิกนิ้วเค้าก็ตามมาแล้ว" "เราจะช่วยนายเอง" ตูพูดออกไปทำไมฟระ เหอๆ คิดกี่ที่ก็ได้แต่อมยิ่ม แต่ผมก็จีบเธอนะ กะเจ้าแต้วก็ไม่ค่อยกล้าสู้หน้าเท่าไร เหมือนนิยายดีเนอะ ใครว่าปะ แต่ตอนจบไม่ยักแฮปปี้ สุดท้ายเธอก็ไม่ได้เป็นแฟนใคร เราแยกย้ายไปใช้ชีวิตกัน แต่พอผมนึกถึงเธอก็อดไม่ได้ที่จะมีรอยยิ้มปรากฎขึ้นที่หน้า จนบัดนี้ผมก็ยังอดคิดไม่ได้ว่าเธอชอบผมหรือปล่าว เอานะนี้คือความประทับใจสมัยเรียน ใครอ่านถูกใจ ใครมีประสบการณ์คล้ายๆ หรืออ่านแล้วคิดว่ามันเขียนบ้าอะไรของมันฟระเนี่ยเสียเวลาตูจริงๆ ก็ช่วยโหวตให้ผมด้วยนะครับ ขอขอบคุณล่วงหน้าสำรับทุกคนที่แวะมาครับ ขอบคุณครับ
boyorca
ใจจ้า ถูกใจก็ชวนเพื่อนมาอ่านด้วยน่า ขอบคุณล่วงหน้าครับthepnarak
thank youชีวิตวัยเรียน อิอิสนุกดีคะ ขอให้พัฒนาฝีมือไปเรื่อยๆจนเป็นนักเขียนมืออาชีพนะคะ สุ้สู้คะ